حيدرآباد/ڪراچي: سنڌي موسيقيءَ جي آسمان تي پنهنجي سريلي آواز سان هميشه لاءِ روشني کيڙيندڙ لوڪ فنڪاره فوزيه سومرو جو نالو اڄ به موسيقي جي دنيا ۾ احترام سان ورتو وڃي ٿو. سندس ڳايل جڳ مشهور ڪلام ”الي منهنجا ماروئڙا، منھنجا سانگيئڙا“ نه صرف سنڌ پر سڄي پاڪستان ۽ ٻاهرين ملڪن ۾ پڻ مقبوليت جا نوان رڪارڊ قائم ڪيا آهن. فوزيه سومرو جو آواز رڳو ڪنن تاين محدود نه هو، پر اهو ٻڌندڙن جي دلين ۾ٿر جي وارياسن دڙن، ماروئڙن جي خوشين ۽ وڇوڙي جي سچن احساسن جو حسين امتزاج کڻي ايندو هو.
اصل نالو حڪيمان رکندڙ فوزيه سومرو 1966ع ۾ ٿرپارڪر جي علائقي ويراواهه جي ڳوٺ کاروسر ۾ جنھن پيتو. مالي حالتن سبب سندس خاندان ٽنڊي محمد خان لڏي ويو، جتي هن زندگي گذاري. سندس فني سفر ۾ ريڊيو پاڪستان حيدرآباد جو ڪردار انتهائي اهم رهيو، جتي نامياري براڊڪاسٽر نصير مرزا سندس صلاحيتن کي سڃاڻندي کيس موقعو ڏنو. سندس آواز ۾ رڪارڊ ٿيل ڪلام ”بي قدرا قدر نه ڪيڙئي ڪو“ سنڌ جي هر واهڻ ۽ وستيءَ تائين پهچي ويو، جنهن کيس راتاراط شهرت بخشي.
فوزيه سومرو پنهنجي فن جي پختگيءَ لاءِ استاد نياز حسين، استاد مجيد خان ۽ غلام حسين ڪليري کان سکيا ورتي. هن نه رڳو سنڌي پر مارواڙي، ڍاٽڪي، سرائڪي، بلوچي ۽ اردو ٻولين ۾ پڻ پنهنجي آواز جو جادو جاڳايو. سندس 110 کان وڌيڪ ڪيسٽون مارڪيٽ ۾ آيون، جنهن کيس عوامي دلين جو حڪمران بڻايو. کيس شاهه لطيف ايوارڊ ۽ شهباز ايوارڊ سميت ڪيترائي اعزاز پڻ مليا.
زندگيءَ جو آخري دور بيماريءَ ۽ سخت تڪليفن ۾ گذاريندڙ هيءَ عظيم فنڪاره 4 سيپٽمبر 2002ع تي هن فاني دنيا کان هميشه لاءِ الوداع ٿي وئي، پر سندس يادگار آواز اڄ به نئين نسل جي دلين ۾ زنده آهي. سندس مروجھل فني خدمتون سنڌ جي ثقافتي تاريخ جو قيمتي سرمايو آهن، جيڪي هميشه ياد رکيون وينديون.
