ڪراچي20 سيپٽمبر پاڪستان جي سياسي تاريخ ۾ ھڪ اھڙو ڪارو ڏينھن آھي، جنھن کي ملڪ جا سياسي ۽ سماجي ڪڏھن بھ وساري نٿا سگھن. پاڪستان جي سياست ۾ ھي اھو ڏينھن ھو جڏھن ملڪي تاريخ جو ھڪ اھم باب ۽ قيادت جو ھڪ وڏو ستورو ھميشھ لاءِ گم ٿي ويو. ھن تاريخي ڏينھن تي وطن جي غريب عوام کان سندن حقيقي قيادت کسي وئي ھئي، جنھن سان ملڪ جي سياسي افق تي وڏو لاءُ پيدا ٿي ويو ھو جيڪو اڄ تائين پُرِ نھ ٿي سگھيو آھي.
سياسي تجزي نگارن ۽ تاريخ نويسن جو چوڻ آھي تھ 20 سيپٽمبر جو سانحو صرف ھڪ فرد يا ھڪ اڳواڻ جي زوال جو نالو ناھي، پر اھو ھن ملڪ جي پسماندھ عوام جي حقن، جمھوريت جي بقا ۽ انصاف جي حاصلات جي جدوجھد تي ھڪ سخت ضرب ھئي. ھن ڏينھن تي جنھن قيادت کي عوام کان کسيو ويو، اھا ھميشھ مظلوم طبقن، ھارين، مزدورن ۽ غريبن جي حقن جي جنگ پئي وڙھي. سندس شھادت يا گمشدگي ملڪي سياست کي ھڪ اھڙي موڙ تي آندو جتان اڳتي جو سفر ڏاڍو ڏکيو ۽ مشڪل بڻجي ويو.
اڄ ھن ڏينھن جي حوالي سان جڏھن ملڪي صورتحال جو جائزو ورتو وڃي ٿو تھ اھا حقيقت سامھون اچي ٿي تھ اھو سانحو اڄ بھ انصاف جو طلبگار آھي. وقت گذرڻ سان گڏ ملڪي سياست ڪيترا ئي نوان موڙ ورتا آھن، پر 20 سيپٽمبر جي زخم اڄ بھ تازا آھن. عوام جي دلين ۾ پنھنجي ان محبوب اڳواڻ جون يادون اڄ بھ زندھ آھن، جن ملڪ جي ترقي ۽ عوامي خوشحالي لاءِ پنھنجي زندگي ارپي ڇڏي ھئي.
آخري ڳالھ اھا آھي تھ جڏھن تائين ملڪ ۾ سچي جمھوريت، قانون جي بالادستي ۽ انصاف جو نظام پنھنجن پيرن تي نٿو بيٺو، تڏھن تائين اھڙا تاريخي سانحا ۽ انھن جا زخم قوم کي ھميشھ بيچين رکندا. ضرورت ان ڳالھ جي آھي تھ تاريخ مان سبق سکندي ملڪي سياست کي ذاتي مفادن کان بالاتر رکي عوام جي بھبود ۽ ملڪي استحڪام لاءِ حقيقي ۽ اخلاقي قدم کنيا وڃن، تھ جيئن ايندڙ نسلن کي ھڪ روشن ۽ محفوظ پاڪستان ملي سگھي.
